AK 11736 WWII IJAAF Aircraft Interior Colors Set

Opis

Farby modelarskie serii tzw. 3-ciej generacji. Farba jest gotowa do bezpośredniego użycia zarówno do malowania pędzlem jak i aerografem. Każdorazowo przed użyciem należy wstrząsnąć buteleczką przez około minutę by wymieszać zawarty pigment. Farby te charakteryzują się wysokim poziomem zawartości pigmentu. Malowanie pędzlem wymaga rozcieńczenia w niewielkim stopniu, malowanie aerografem wymaga rozcieńczenie z większą ilością rozcieńczalnika, tak by uzyskać konsystencję mleka. Pojemnik o pojemności 17ml. Pomocnym ułatwieniem jest miejsce na górze opakowania przeznaczone na kroplę farby i łatwą późniejszą identyfikację koloru. Jedną z barw wykorzystywanych przez lotnictwo Imperial Japanese Army do malowania wewnętrznych powierzchni samolotów był kolor grey indigo. Wbrew błędnym przekonaniom w latach 30. i 40. XX wieku Japończycy wyprzedzali wiele innych narodów w niektórych dziedzinach innowacji i technologii. Powszechnie znane są lepsze japońskie torpedy typu "long lance", lepsza optyka, łodzie podwodne o dużym zasięgu oraz myśliwcu Zero, który w 1941 r. przeważał nad wszystkimi innymi samolotami. Znamiennym wynalazkiem jest również aotake. Ta uderzająco jasna powłoka została opracowana jako środek antykorozyjny na początku lat 30. ubiegłego wieku do stosowania w przemyśle lotniczym. Japończycy, otoczeni słoną wodą i posiadający największą na świecie flotę lotniskowców, doskonale zdawali sobie sprawę ze znaczenia odporności na korozję. Japończycy mieli również dość wyjątkowe podejście do projektowania i budowy swoich samolotów. W przeciwieństwie do samolotów budowanych dla sił powietrznych innych krajów, japońskie samoloty były budowane z myślą o długiej żywotności. Budowano je ręcznie, jak szwajcarskie zegarki. Chociaż standardy te uległy pogorszeniu, gdy po rozpoczęciu wojny na Pacyfiku przemysłowi postawiono większe wymagania, stosowanie podkładów aotake trwało niemal do końca wojny. Nic nie konserwowało metalu lepiej. Ale obok tej charakterystycznej farby stosowano również Hairanshoku do powierzchni np. kokpitów samolotów.