MRP-313 Colore 10 – Bruno Rossiccio also Bruno Mimetico – 1936 (Italian AF 1916-43)

Opis

Regia Aeronautica nauczyła się ze swoich doświadczeń w wojnie hiszpańsko-cywilnej, że schemat kamuflażu z ostrymi, kontrastującymi kolorami i półbłyszczącym wykończeniem był tylko umiarkowanie skuteczny. Od 1937 r. przyjęto nowy schemat, który został formalnie wprowadzony w życie dyrektywą wydaną przez DGCA (Direzione Generale delle Custuizioni Aeronautica) w dniu 14 marca 1938 r. Zaczynając od samolotów "Aviazione Legionaria" (Włoskie Ochotnicze Siły Powietrzne w Hiszpanii), a następnie kolejnych samolotów produkcyjnych. Nowy schemat kamuflażu, tak zwany "schemat kamuflażu plastra miodu", wykorzystywał istniejące kolory, jednak teraz zastosowano bardziej złożony schemat cętkowania o miękkich krawędziach. W tym czasie ustandaryzowano tylko schemat kamuflażu. Standaryzacja kolorów miała nastąpić dopiero później, wraz z pojawieniem się kolorów Tavola X. Doprowadziło to do interpretacji trzech podstawowych kolorów górnej powierzchni określonych w dyrektywie (Giallo Mimetico, Verde Mimetico i Marrone Mimetico) przez każdego z dostawców farb. W każdym z katalogów farb dostawcy farb odnosili się wyłącznie do Giallo Mimetico, Verde Mimetico i Marrone Mimetico, a nie Giallo Mimetico 1, Giallo Mimetco 2, Giallo Mimetico 3 itd. Indeks następujący po kolorze podstawowym (1, 2, 3) odpowiada nowoczesnemu sposobowi (metoda CMPR) identyfikacji pochodzenia samego koloru. Na przykład Giallo Mimetico 1 został wyprodukowany przez Inves, Giallo Mimetico 2 został wyprodukowany przez Masciadri, a Giallo Mimetico 3 został wyprodukowany przez Arson-Sisi. Ponieważ Inves był dostawcą farb dla Fiata, Giallo Mimetico 1 pojawił się na wczesnych schematach malowania Fiata CR.32 i wczesnych G.50 wraz z Verde Mimetico 1 i Marrone Mimetico 1, również produkowanymi przez Inves. Podstawowe zastosowanie "schematu kamuflażu plastra miodu" różniło się w zależności od producenta samolotu, jednostki, a w niektórych przypadkach od konkretnego samolotu. Schemat ten mógł wykorzystywać jako kolor bazowy Giallo (żółty) lub Verde (zielony), na który nakładano kontrastujący kolor cętkowany. Cętki mogły być nakładane w różnych kształtach, proporcjach i rozmiarach. Przykłady takich wariacji to cętkowanie Giallo malowane na tle Verde lub plamy Verde Chiaro (jasnozielone) na Verde Scuro (ciemnozielone) lub odwrotnie. Trzeci kolor, Marrone Mimetico lub Bruno Mimetico, został dodany do dwóch podstawowych kolorów. Wreszcie, zamiast używać Marrone jako trzeciego koloru, czasami używano dwóch zieleni i żółci.