Bez Rutyny - Wojciech Ligęza - książka wyd. 2016

Opis

Dystych z wiersza Wisławy Szymborskiej Nic dwa razy: „zrodziliśmy się bez wprawy / i pomrzemy bez rutyny” rozumieć wypadnie szerzej, gdyż tak czytane przesłania nie odnoszą się tylko do relacji międzyludzkich oraz do społecznego aktorstwa o trudnych regułach gry, ale też obejmują style myślenia o światach niewidzialnych i widzialnych, refleksje antropologiczne, wskazania etyczne, spotkania ze sztuką, wreszcie praktykę literacką. Rutyna wchodzi w strefę przyzwyczajenia, nudy, rzemieślniczej wprawy, co nie wróży rozwoju. Jest wrogiem myślenia i pisania. I właśnie rutyny wybitni artyści najbardziej się wystrzegają. Poetów, o których piszę, nie opuszcza niepokój poszukiwania, jak również niewiara w przyjęte pewniki.