Technologia zdobienia szkła - Wacław Nowotny - książka wyd. 1978

Opis

Metody zdobienia szkła można podzielić na dwie grupy:zdobienie na gorąco i na zimno. Techniki na gorąco wyróżniają się tym, że dekoracje spajają się z podobraziem w procesie topienia, natomiast w technikach na zimno szklane przedmioty po udekorowaniu nie są poddawane działaniu wysokich temperatur, aby utrwalić dekoracje. Witraże   Najpopularniejszym sposobem dekoracji szkła na gorąco jest witrażownictwo. Nierozerwalnie jego rozwój wiąże się z wielkimi katedrami średniowiecza – największy rozkwit tej sztuki przypadł na XIV i XV wiek. Najstarsze polskie witraże były wykonywane przez obcych mistrzów, być może mnichów.   Pierwszym krokiem jest opracowanie projektowanej kompozycji i sporządzenie rysunku roboczego. Można zauważyć, że wszelkie wątki kompozycyjne witraży, zarówno sceny figuralne, jak i dekoracje ornamentowe, opierają się na poziomych i pionowych podziałach przestrzeni otworu okiennego. Szkło barwi się w procesie wytopu tlenkami metali na różne kolory, potem rozcina na małe fragmenty i oprawia się listwami ołowianymi. Uzyskiwane w ten sposób płaszczyzny umieszcza się w otworach okiennych. Sceny i ornamenty prezentowane na witrażach są przeznaczone do oglądania z pewnej odległości – pomija się w nich detale i szczegóły. Cale wrażenie estetyczne jest związane bezpośrednio z grą światła i cienia, którą można uzyskać stosując szybki przezroczyste, kolorowe lub matowe. Ważne, ale prawie niedostrzegalne dla niewprawnego oka, jest zastosowanie tekstury i światłocienia.