Pozdrawiam Strony rodzinne Góry Świętokrzyskie - Józef Banak - książka historyczna wyd. 1999

Opis

Góry Świętokrzyskie Widok na ciąg główny Gór Świętokrzyskich (Łysogóry, Pasmo Masłowskie)   MegaregionPozaalpejska Europa Środkowa ProwincjaWyżyny Polskie PodprowincjaWyżyna Małopolska MakroregionWyżyna Kielecka MezoregionGóry Świętokrzyskie Chata Świętokrzyska w Kakoninie, przy szlaku z Łysicy na Święty Krzyż Wapienne skały na szczycie Miedzianki Widok ze Świętego Krzyża na Pasmo Jeleniowskie Puszcza Jodłowa Zobacz w indeksie Słownika geograficznego Królestwa Polskiegohasło Świętokrzyskie Góry Góry Świętokrzyskie (342.34) – łańcuch górski[1][2] w południowo-wschodniej Polsce, w centralnej części Wyżyny Kieleckiej. Najwyższym szczytem jest Łysica (612 m n.p.m.) w paśmie Łysogór. Nazwa gór pochodzi od relikwii Krzyża Świętego przechowywanych w klasztorze na Łysej Górze[3]. Góry Świętokrzyskie, obok Sudetów, są jednym z najstarszych łańcuchów górskich w Europie[4]. Kilkukrotnie ulegały wypiętrzaniu, niszczeniu i zalewaniu przez morza[5]. Zostały wypiętrzone 500 mln lat temu w kambrze, później w czasie kaledońskich ruchów górotwórczych na granicy syluru i dewonu. Następnie odmłodziła je orogeneza hercyńska (dolny karbon) i ponownie orogeneza alpejska. Charakterystyczne dla krajobrazu najwyższych partii Gór Świętokrzyskich są strome stoki, głęboko wcięte doliny, skałki ostańcowe i gołoborza[4]. Góry Świętokrzyskie porośnięte są lasami jodłowymi (Puszcza Jodłowa) i bukowymi. Na ich terenie utworzono Świętokrzyski Park Narodowy. Gospodarczym i turystycznym centrum regionu są Kielce. Do ważniejszych ośrodków turystycznych należą Święta Katarzyna i Nowa Słupia.