Genetyczne podstawy doskonalenia zwierząt - John F. Lasley - książka wyd. 1968
Opis
Celem jaki przyświeca hodowcom bydła mlecznego jest uzyskanie jak najlepszych zwierząt pod względem zarówno użytkowości, zdrowotności jak i wyglądu. Ważne jest aby doskonalenie zwierząt odbywało się jednocześnie w dwóch kierunkach: genetycznym i środowiskowym. Rezygnacja z rozwoju któregokolwiek z tych kierunków może przyczynić się do tego, że nie uzyskamy spodziewanych efektów. Duński botanik i profesor fizjologii roślin Wilhelm Ludwig Johannsen przeprowadzając badania nad genetycznie identyczną fasolą odkrył, że istnieją różnice między jej strąkami narażonymi na odmienne warunki środowiskowe. Wskazanie, że różnice te wynikają z czynników zewnętrznych doprowadziło go do rozwinięcia idei genotypu i fenotypu.
Genotypem określamy całość informacji genetycznej jaką posiada dany osobnik. Wszystkie stworzenia żywe charakteryzują się unikalnym genotypem. Genotyp jest swoistym rysopisem który ciało używa do wzrostu i rozwoju, zapisanym przy pomocy kodu genetycznego.
Z drugiej strony fenotyp to sposób, w jaki genotyp się ujawnia – wartość cechy. To zewnętrzny przejaw aktywności genów, który możemy dostrzec i opisać. Cechy te możemy podzielić na dwie podstawowe grupy – cechy jakościowe oraz ilościowe.
Cechy jakościowe są zwykle określane tylko przez jeden lub kilka genów i charakteryzują się słabą podatnością na wpływy środowiskowe. Przykładami takich cech u bydła są grupy krwi, umaszczenie, obecność – lub brak – rogów i wad, takich jak karłowatość.
Drugą grupę stanowią cechy ilościowe. Uwarunkowane są one przez wiele genów, a wpływ środowiska jest silniejszy niż na cechy jakościowe. Typowymi przykładami tego typu cech są masy, przyrosty oraz wszelkiego rodzaju wydajności.
Fenotyp zatem to obserwowalne cechy osobnika, określone przez wpływ środowiska i skład genetyczny. Wpływ środowiska to wpływ wszystkich czynników zewnętrznych takich jak jakość oraz ilość pożywienia, klimat, zagrożenie ze strony innych osobników, czy narażenie na stres.
