Warszawa 1944-1980 Z archiwum architekta Mapy - Józef Sigalin - książka historyczna wyd. 1986

Opis

Józef Sigalin (ur. 6 listopada 1909 w Warszawie, zm. 25 grudnia 1983 tamże) – polski architekt i urbanista. Pochodził z rodziny warszawskich fabrykantów pochodzenia żydowskiego, producentów popularnych przed II wojną światową kefirów[1]. Był najmłodszym wśród sześciorga rodzeństwa; podobnie jak bracia Grzegorz i Roman podjął studia architektoniczne, a także prawnicze, jednak nie zdołał ukończyć ich przed wybuchem wojny[1]. Jego dwaj bracia zostali zamordowani na Wschodzie. Okres wojny spędził w ZSRR jako naczelnik wydziałów budowlanych kopalni w Krzemieńcu i fabryki jedwabiu w Leninabadzie[2]. Następnie wstąpił do Armii Czerwonej i służył w Iranie[2]. Po rekonstrukcji Wojska Polskiego w ZSRR służył w dywizji kościuszkowskiej, gdzie był oficerem sztabowym. Do Warszawy powrócił w 1945 w stopniu majora[1]. W 1946 ukończył studia architektoniczne i obronił dyplom u prof. Jana Zachwatowicza[1]. W swoich wspomnieniach zapisał, że odnalazł w zrujnowanej Warszawie figurę Zygmunta III z pomnika tego władcy[1]. Był jednym z założycieli Biura Planowania i Odbudowy PKWN i szefem Biura Odbudowy Stolicy[1] (1945), współtworzył Plan Generalny Warszawy w latach 1951-1953. W latach 1951-1956 był pierwszym naczelnym architektem Warszawy, w latach 1945-1946 nadzorował budowę Mostu Poniatowskiego, w latach 1947-1949 (razem z Janem Knothem i Zygmuntem Stępińskim) realizował budowę Trasy W-Z, w latach 1950-1955 Marszałkowskiej Dzielnicy Mieszkaniowej (MDM), a w latach 1952-1955 był formalnie, z polecenia prezydenta Bolesława Bieruta, pełnomocnikiem ds. budowy Pałacu Kultury i Nauki (w rzeczywistości budowę PKiN nadzorował Henryk Janczewski)[3]. W następnych latach (do 1974) nadzorował budowy trasy Starzyńskiego, Wybrzeża Szczecińskiego i Helskiego, obwodnicy śródmiejskiej od Okopowej do Towarowej, ul. Waryńskiego i Trasy Łazienkowskiej. Był autorem projektów architektonicznych ukształtowania placów Zamkowego, Konstytucji, Defilad i Zawiszy. Współtworzył osiedle Mariensztat, parki Traugutta i Agrykola, tereny zieleni wokół Pałacu Kultury i Nauki, w rejonie Wisły oraz Świdra. Zmarł 25 grudnia 1983 i został pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie[4].