Lwow I Wilno -polska Zoologia Do 1939_nowa_książka
Opis
UWAGA- JEŚLI W PARAMETRACH SĄ RÓZNICE DATY, STRON, WYDAWNICTWA ITP. PATRZ ZAWSZE NA OPIS oferty ON JEST NAJWAŻNIEJSZY.
AutorGabriel BrzękTytułLwów i Wilnoo dwu zgaszonych w 1939 ogniskach polskiej zoologiiRok wydaniaWydawnictwoilustracje zdjęcia rysunkiStronOkładka, oprawaStan i inne informacje1995LTNtak152MiękkaNOWAOpisGabriel BrzękLWÓW I WILNOO DWU ZGASZONYCH W 1939 ROKU OGNISKACH POLSKIEJ ZOOLOGII153 strony.
Lwów i Wilno, dwa pełne starych tradycji i pięknie rozwijające się w latach 1919-1939 ogniska nauk zoologicznych w Polsce, które wypadkami drugiej wojny światowej i wskutek zmian granic państwowych znalazły się od jesieni 1939 r. w obrębie Związku Radzieckiego. Obydwa zostały przekształcone w instytucje obcopaństwowe, pierwszy w Państwowy Uniwersytet im. Iwana Franki, drugi zaś w Państwowy Uniwersytet im. Yincasa Kapsukasa.
Chociaż ośrodki te bazowały, zwłaszcza w początkowym powojennym okresie, głównie na zachowanych do dziś zbiorach muzealnych, aparaturze i przedwojennych księgozbiorach polskich uczelni, to jednak w miarę wzbogacania ich ukraińskimi i litewskimi nabytkami zatarła się w nich świadomość polskich korzeni i polskich tradycji. Również u powojennych zoologów polskich zanika powoli świadomość chlubnej działalności w dwudziestoletnim okresie międzywojennym tych dwu polskich ośrodków, pogrąża się w zapomnienie pamięć o ludziach, którzy je ożywiali, o uprawianych przez nich kierunkach badań i ich naukowych osiągnięciach.
Ze WstępuSPIS TREŚCIWstępOŚRODEK LWOWSKI.
I Kaledra Zoologii i Anatomii PorównawczejII Katedra Zoologii i Anatomii PorównawczejNauki zoologiczne we Lwowiepodczas II wojny światowejOŚRODEK WILEŃSKIWskrzeszenie Uniwersytetu Wileńskiego w roku 1919 oraz tradycji nauk zoologicznychKatedra Zoologii.
Katedra Anatomii PorównawczejKatedra Biologii Ogólnej.
Yincula, Yulnera, Eximius passusUniversitatis Stephani BatoryPodsumowanie.
Bibliografia.…o autorze książkiGabriel Brzęk(1908-2002)We wtorek, 29 października 2002 r., w wieku 94 lat, zmarł w Lublinie nestor polskiej zoologii, prof. zw. dr hab. dr h. c. mult. Gabriel Brzęk - współtwórca lubelskiego Wydziału Farmaceutycznego, wybitny naukowiec i pedagog, wspaniały wychowawca znanych zarówno w kraju jak i w świecie naukowców oraz rzesz studentów, wielki i prawy człowiek, erudyta i patriota.
Urodził się 25 maja 1908 r. w Błażowej k. Rzeszowa. Tam spędził 10 najpiękniejszych lat swojego dzieciństwa, a później, aż do r. 1939, przyjeżdżał na każde wakacje.
Ojciec, Marcin Brzęk, początkowo był instruktorem, potem nauczycielem i dyrektorem błażowskiej szkoły tkackiej, a następnie właścicielem tkalni. Matka, Zofia z Kolasów, poślubiła w r. 1889 dwudziestotrzyletniego Marcina. Z tego małżeństwa przyszło na świat sześcioro dzieci. Najmłodszym był Gabriel.
W latach 1914-1918 uczył się w miejscowej szkole ludowej, a następnie w II Państwowym Gimnazjum w Rzeszowie, które chlubnie ukończył w maju 1926 r.
W październiku tego samego roku rozpoczął studia przyrodnicze na Uniwersytecie Jagiellońskim. Po pierwszym roku przeniósł się do Poznania. W marcu 1930 r. na tamtejszym uniwersytecie uzyskał dyplom i tytuł magistra zoologii z anatomią porównawczą.
Pracę naukową rozpoczął 1 kwietnia 1930 r. w Katedrze Zoologii Uniwersytetu Poznańskiego. W r. 1932 uzyskał kolejne magisterium z pedagogiki z psychologią.
W r. 1932 ożenił się z poznaną dwa lata wcześniej studentką wówczas pierwszego roku biologii, Janiną Kluczyńską, która w r. 1934 na Uniwersytecie Poznańskim uzyskała dyplom magistra filozofii w zakresie biologii. W miarę upływu czasu rodzina rozrastała się. 4 marca 1935 r. przyszedł na świat ich syn Mirosław, a 15 czerwca 1937 r. - córka Jadwiga.
Lata 1930-1939 to okres intensywnej pracy Gabriela Brzęka w Katedrze Zoologii. Zaowocował on licznymi publikacjami oraz uzyskanym w r. 1934 z wynikiem "summa cum laude" stopniem doktora nauk ścisłych.
We wrześniu 1939 r. rozpoczął się koszmar wojenny. Już 15 września Gabriel Brzęk został aresztowany przez Gestapo i przewieziony do tymczasowego obozu (Daschgangslager) pod Swarzędzem, skąd po kilku dniach udało mu się szczęśliwie zbiec i wrócić do najbliższych. Natychmiast całą rodziną uciekli z Poznania i po wielu trudach, dotarli do Błażowej.
Już miesiąc później został wprowadzony do pracy konspiracyjnej w Związku Walki Zbrojnej (od lutego 1942 r. Armii Krajowej). 3 grudnia 1944 r., jako uczestnik akcji "Burza", został aresztowany przez Urząd Bezpieczeństwa Publicznego. Życie ocalił mu otrzymany od prof. Henryka Raabego list, zachęcający do podjęcia pracy w nowo tworzonym w Lublinie Uniwersytecie Marii-Curie Skłodowskiej.15 grudnia 1944 r., zgodnie ze złożonym oświadczeniem, przyjechał do Lublina. Jako adiunkt