Palec sprawczy

Opis

Z ruin Mariupola, z lasów, w których „nie zbiera się grzybów”, z piwnic, peronów i spalonej ziemi – dobiega tu głos tych, którzy przeżyli i tych, którzy… Głos kobiet, dzieci, gołębi, matek, Niobe z Donbasu i dziewczynki z mydełkami.

Donata Witkowska-Kowal pisze krótko, prosto, bez patosu. Ale każda fraza uderza jak wystrzał – w serce, w sumienie, w przywilej patrzenia z daleka. To poezja dokumentalna i symboliczna zarazem, o wojnie dawnej i dzisiejszej, o bezsilności i bezimiennych śladach, które zostają pod palcem historii.

Dziadekpodziwiałam go za odwagęwychodził na dachpo trzeszczącej drabiniewypuszczał je na spacerptaki tańczyły walcaw piórach podbitych szyfonemrześkiego porankapierwszego wrześniawyjeżdżał nad morzez najlepszym gołębiemwypuszczał go przed Starą Pocztąptak kołował nad placemwracał do domuzawszeostatniego dnia kwietniawycinaliśmy białe gołąbkiwedług szablonu Picassaprzyklejone do szybyudawały że latająw Zaduszkina grobie przysiada gołąbprzenika mnie jego wzrokiemprzynoszę dla niego ziarnodla dziadka zapalam zniczzawszeStarachowice, 2.01.2025 r.