Obraz Słowo Gest I Muzyka - książka historyczna wyd. 1993

Opis

Rozwój średniowiecznej nauki i oświaty zawdzięczamy duchownym. Tylko oni mogli zakładać szkoły i funkcjonujące przy nich biblioteki. Mecenat władców był niewielki. Na uwagę zasługiwał Karol Wielki, który kładł duży nacisk na powstawanie szkół przyklasztornych. Potrzeby umysłowe i kulturalne wszystkich stanów nie były zaspokajane, bowiem potrzebę nauki realizowana wyłącznie w odniesieniu do kleru. Językiem nie tylko liturgii, ale także nauki była łacina. Średniowiecze nie akcentowało osiągnięć ludzkiego umysłu, jak to miało miejsce w starożytności (stąd wrogi stosunek do tej epoki). Dla wykształconego człowieka najważniejszy był Bóg i życie po śmierci.  Mimo wrogiego stosunku do antycznej filozofii i nauki, to właśnie dzięki Kościołowi wiele ze starożytnych dzieł zostało ocalonych. Nauka w szkołach przykościelnych opierała się na nauczaniu dwustopniowym:   Trivium – gramatyka; retoryka, dialektyka;   Quadrivium – arytmetyka, geometria, astronomia, muzyka; Powyższy system nauczania to tzw. siedem sztuk wyzwolonych. Z czasem powstają pierwsze szkoły wyższe – uniwersytety. Opierały się na czterech bądź trzech wydziałach (w zależności od modelu): Wydział Sztuk Wyzwolonych, Wydział Nauk Medycznych, Wydział Prawa i Wydział Teologii. Najstarsze uniwersytety powstały w Europie Zachodniej: Paryż (1150 r.), Oxford (1157 r.), Rzym (1224 r.), Cambridge (1226 r.). W Europie Środkowo-Wschodniej w 1348 r. cesarz Karol Habsburg ufundował uniwersytet w Pradze, a parę lat później w Krakowie w 1364 r. Kazimierz Wielki – Akademię Krakowską (obecny Uniwersytet Jagielloński).